درود

امشب هم از اون شباست که باز قاطي کردم. باز از اون شباست که خواب بي خواب. ولي شب بيدار موندن هم واسه خودش دنيايي داره. شبو دوست دارم به خاطر سکوتش. به خاطر تاريکيش. به خاطر تنهايي. ذهن آدم تو شب باز تر ميشه. وسيع تر ميشه اونقدر که فکر تا هرجا ميخواد ميره. يه قسمت از شبو خيلي دوست ندارم و اون قسمت يادآوري خاطرات گذشته ست. خاطرات نه چندان دور. زخمهاي قديمي که هر از گاهی دوباره به خارش مياد. زخمهايي که هيچوقت خوب نميشه.

بگذريم... يادآوري سودي نداره!

اين شعرو الان تو دفترم پيدا کردم. خيلي قشنگه:

تا دنيا دوباره به کام تو شود

ميبينم که دنيا به کامت نيست،

اي کاش ميتوانستم با لبخندي و نوازشي،

کامت برآورم،

اما افسوس،

که اين تنها کافي نيست.

ميدانم که گاه هر چيز را دشمن خود مي انگاري،

اما درست در همين لحظات،

درياب که با توام

به زودي همه چيز رنگ و بوي ديگري خواهد يافت.

و مي بيني که تمام اينها حصارهاي کوتاهي بودند، در راه پيروزي،

تا فرارسيدن آن زمان، به ياد داشته باش،

که آغوش گشوده و خندان با تو هستم،

و آماده تا آنجا که در توان دارم،‌ ياور تو باشم.

«سيندي لي امري»

و در نهايت به قول جوزف آديسون:

امري براي انجام دادن،

چيزي براي عشق ورزيدن،

آرزومند چيزي بودن،

اينهاست اصول والاي خوشبختي.

و بدرود تا دفعه بعد

 اگه کسی روزی ۱ ایمیل برات فرستاد بدون به یادته

اگه ۲ تا فرستاد بدوندوستت داره

اگه ۳ تا فرستاد بدون عاشقته                     

اگه ۵ تا فرستادبدون دنیاش تویی           

اگه ۶ تا فرستاد بدون بی تو میمیره              

اگه ۷ تا فرستاد مطمئن باش مرض داره

یوهو نظر یادت نره...