در زمانهای بسيار قديم وقتی هنوز پای بشر به زمين نرسيده بود .

فضيلت ها وتباهی ها در همه جا شناور بودند .

آنها از بيکاری خسته و کسل شده بودند.

روزی همه فضايل و تباهی ها دورهم جمع شدند، خسته تر و کسل تراز هميشه !!

ناگهان ذکاوت ايستاد و گفت :بياييد يه بازی کنيم مثلآ قايم باشک.

همه از اين پيشنهاد شاد شدند و ديوانگی فوراً فرياد زد من چشم ميگذارم من چشم ميگذارم.

واز آنجايی که هيچ کس نمی خواست به دنبال ديوانگی بگرده همه قبول کردند او چشم بگذارد وبه دنبال آنها بگردد.

ديوانگی جلوی درختی رفت و چشم هايش را بست و شروع به شمردن کرد 1...2...3

همه رفتند تا جايی پنهان شوند.

لطافت ,خود را به شاخ ماه آويزان کرد.

خيانت ,داخل انبوهی از زباله پنهان شد.

اصالت ,در ميان ابرها مخفی شد.

هوس ,به مرکز زمين رفت.

طمع ,داخل کيسه ای که خودش دوخته بود رفت .

و ديوانگی مشغول شمردن بود, 79...80...81...

همه پنهان شدند به جز عشق که همواره مردد بود و نمی توانست تصميم بگيرد.

در همين حال ديوانگی به پايان شمارش ميرسيد .95... 96... 97...

هنگامی که ديوانگی به 100 رسيد عشق پريد و در بين يک بوته گل رز پنهان شد.

ديوانگی فرياد زد دارم ميام و اولين کسی که پيدا کرد تنبلی بود وسپس لطافت را يافت

که به شاخ ماه آويزان بود.

دروغ ته درياچه ,هوس در مرکز زمين ,يکی يکی همه را پيدا کرد به جزعشق .

او از يافتن عشق نااميد شده بود.

حسادت درگوشهايش زمزمه کرد :تو فقط بايدعشق را پيدا کنی واوپشت بوته گل رزاست.

ديوانگی شاخه ای را از درخت کند و با شدت وهيجان زياد آن را در بوته گل رز فرو کرد

ودوباره ودوباره تا با صدای ناله ای متوقف شد ,عشق از پشت بوته بيرون آمد با دستهايش صورت خود را پوشانده بود از ميان انگشتانش قطرات خون جاری بود.

شاخه به چشمان عشق فرو رفته بود و او نمی توانست جايی را ببيند.

او کور شده بود.

ديوانگی گفت: ای وای من چه کردم من چه کردم, چگونه ميتوانم تورا درمان کنم؟

عشق پاسخ داد: تو نمی توانی مرادرمان کنی اما اگر می خواهی کاری بکنی , راهنمای من شو.

و اينگونه بود که عشق کور شد و ديوانگی همواره همراه اون.