گفتگو با خدا

در خواب خدا را ديدم

فرمود می خواستی مرا ملاقات نمايی

جواب دادم اگر وقت داشته باشيد

خدا با لبخند پاسخ داد زمان من نا متناهی است

و چه پرسشی در نظر داری؟

-چه چيز بيش از همه شما را در مورد انسان متعجب مي كند ؟                  

خدا پاسخ داد .......                     

اين كه آنها از بودن در دوران كودكي ملول مي شوند              

عجله دارند كه زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران كودكي را مي خورند            

اين كه سلامتشان را صرف به دست آوردن پول مي كنند               

و بعد پولشان را خرج حفظ سلامتي مي كنند             

اين كه با نگراني نسبت به آينده                      

زمان حال فراموششان مي شود                 

آنچنان كه ديگر نه در آينده زندگي می كنند و نه در حال                

اين كه چنان زندگي مي كنند كه گويي هر گز نخواهند مرد                  

و چنان مي ميرند كه گويي هر گز زنده نبوده اند                              

خداوند دستهاي مرا در دست گرفت و مدتي هر دو ساكت مانديم             

بعد پرسيدم ......                             

به عنوان خالق انسانها                       

مي خواهيد آنها چه درس هايي از زندگي را ياد بگيرند؟ !                 

خدا با لبخند پاسخ داد .....             

ياد بگيرند كه نمي توان ديگران را مجبور به دوست داشتن خود كرد                 

اما مي توان محبوب ديگران شد                  

ياد بگيرند كه خوب نيست خود را با ديگران مقايسه كنند                   

ياد بگيرند كه ثروتمند كسي نيست كه دارايی بيشتري دارد                     

بلكه كسي است كه نياز كمتري دارد                             

ياد بگيرند كه ظرف چند ثانيه مي توانيم زخمي عميق در دل كساني كه دوست شان داريم ايجاد كنيم

و سال ها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم درمان يابد                        

با بخشيدن بخشش ياد بگيرند                                

ياد بگيرند كساني هستند كه آنها را عميقا دوست دارند                      

اما بلد نيستند احساس شان را ابراز كنند يا نشان دهند                 

ياد بگيرند كه مي شود دو نفر به يك موضوع واحد نگاه كنند و آن را متفاوت ببينند     

ياد بگيرند كه هميشه كافي نيست ديگران آنها را ببخشند             

بلكه خودشان هم بايد خود را ببخشند  

(وبدانند که من همه جا حضور دارم)

راستش حدود ۲سال پيش که تازه چت کردن و اينترنت رو ياد گرفتم با يه خانمی

از تهران آشنا شدم که ايشون ۳۲ سالش بود و معلم يکی از دبيرستانهای دخترونه ی تهران بود

بعد اين خانم تو روم کرمانشاه هميشه ميومد و اکثر اوقات هم تو روم بود

و اين نوشته ی زيبا هم ايشون به من دادن و  واقعا هم رو من تاثير گذاشت

مخصوصا اين تيکه ی آخرش ( و بدانند که من همه جا حضور دارم)

خوش باشين

حالم اصلا خوب نيست دوست دارم بازم داریوش گوش بدم و گريه کنم

وقتی ميای صدای پات از همه جاده ها مياد

انگار نه از يه هر دور که از همه دنيا مياد

تا وقتی که در وا می شه لحظه ی ديدن ميرسه

هر چی که جاده ست رو زمين به سينه ی من ميرسه

ای که تويی همه کسم بی تو می گيره نفسم

اگه تورو داشته باشم به هرچی می خوام ميرسم