همه دوستام هميشه ميگن خوش به حالت خيلی شادی خيلی خوشحالی هيچ مشکلی نداری فقط تفريح ميکنی ميخندی کسشعر ميگی مسخره بازی در مياريووووووووووو از اين جور حرفا همه مردم عادت دارن ظاهر آدما رو ببينن البته من خيلی خوشحالم که دوستام همچين تصوری ازم دارن اما خيلی چيزا گفتن نداره دليلی نداره آدم با مطرح کردن اونا ذهن بقيه رو مشغول کنه يا انرژی منفی بده به ديگران خيلی چيزا تو ذهنم سنگينی ميکنه اما بعضی وقتا احساس ميکنم که دارم خفه ميشم مثه الان خسته شدم تا کی بايد اين چيزا رو تحمل کنم وقتی پامو از خونه ميذارم بيرون آدما رو ميبينم همشون به يه نحوی درگيرن يکی معتاده يکی فقيره يکی مريضه يکی زشته يکی يکی کوره يکی لاله يکی حتی يه تيکه نون خشکم نداره که بخوره يکی از فقر زياد مجبوره زندگی يه خانواده رو بپاشه به هم يکی دزده  .... به خودم اميدوار ميشم اما چه فايده ای داره همه اينا رو باچشم خودم ميبينم شايد خودمم يه جورايی جزو همينا باشم من نميدونم آخه خدا چرا اينجوری آفريده اگه واقعا خدايی هست چرا جواب منو نميده مشکلات من در برابر مشکلات مردم هيچه من بايد تحمل کنم اما تا کی خيلی خسته ام دوست دارم الان  بخوابم و ديگه بيدار نشم حوصله هيچی ام ندارم اصلا کاش وجود نداشته باشم مردن برای من کافی نيست کاش نباشم .